กุมารชาดก

หนุ่มน้อยผู้กตัญญู

ณ เมืองราชคฤห์ อันเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพ่อค้าผู้หนึ่งชื่อว่า มหาธนะ เขามีบุตรชายเพียงคนเดียวชื่อว่า กุมาร ซึ่งเป็นเด็กชายที่ฉลาดเฉลียว มีความประพฤติดี และมีความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดาเป็นอย่างยิ่ง

วันหนึ่ง มหาธนะได้ตัดสินใจที่จะเดินทางไปค้าขายยังต่างแดน เขาได้เตรียมสัมภาระและทรัพย์สินต่างๆ ไว้เป็นจำนวนมาก ก่อนออกเดินทาง เขาได้เรียกกุมารเข้ามาหา และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “ลูกรัก พ่อจะต้องเดินทางไปค้าขายในดินแดนไกลโพ้นเป็นเวลาหลายเดือน พ่อฝากบ้านช่องและมารดาของเจ้าไว้กับลูกนะ”

กุมารรับคำด้วยความเต็มใจ “ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลมารดาและบ้านช่องให้ดีที่สุด”

เมื่อมหาธนะออกเดินทางไปแล้ว กุมารก็ทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่บกพร่อง เขาดูแลมารดาเป็นอย่างดี ปรนนิบัติด้วยความรัก และเอาใจใส่ เขาคอยช่วยเหลือมารดาทำงานบ้านต่างๆ และคอยเป็นเพื่อนพูดคุยเพื่อให้มารดาไม่เหงา

หลายเดือนผ่านไป กุมารเริ่มเป็นห่วงบิดาที่ยังไม่กลับ เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปตามหามารดาของตนเอง โดยขออนุญาตจากมารดาก่อน

“แม่จ๋า พ่อจากไปนานแล้ว ลูกเป็นห่วง พ่อจึงอยากจะออกเดินทางไปตามหาพ่อ” กุมารกล่าว

“แล้วใครจะอยู่ดูแลแม่เล่าลูก?” มารดาถามด้วยความกังวล

“ลูกจะให้คนอื่นมาดูแลแม่แทน แล้วลูกจะไปตามหาพ่อ” กุมารตอบ

“แต่การเดินทางนั้นอันตรายนักลูก” มารดากล่าว

“ลูกไม่กลัว ขอเพียงได้ไปตามหาพ่อ” กุมารยืนยัน

มารดาเห็นความตั้งใจแน่วแน่ของบุตร จึงอนุญาตให้ไป แต่ก็ยังคงเป็นห่วง

กุมารได้เตรียมตัวออกเดินทาง เขาออกตามหาบิดาไปในดินแดนต่างๆ ผ่านป่าเขา ลำเนาไพร แบกเสบียงและน้ำไปเท่าที่จำเป็น เขาเผชิญกับความยากลำบากมากมาย ทั้งแดดที่แผดเผา ฝนที่โปรยปราย และสัตว์ป่าที่น่ากลัว แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ

วันหนึ่ง ขณะที่กุมารกำลังพักเหนื่อยอยู่ใต้ต้นไม้ เขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากพุ่มไม้ใหญ่ เมื่อเข้าไปดู ก็พบว่ามีเสือตัวหนึ่งกำลังขย้ำกินเนื้อกวางอยู่

กุมารตกใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ เขารู้ว่าตนเองไม่สามารถต่อสู้กับเสือได้ จึงตัดสินใจที่จะหลบหนี

แต่ก่อนที่เขาจะได้หลบหนี เขาก็ได้ยินเสียงบุรุษคนหนึ่งร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

กุมารหันไปมอง ก็พบว่าเป็นพ่อของตนเอง ที่กำลังถูกเสือกำลังจะขย้ำ

“ท่านพ่อ!” กุมารอุทานด้วยความตกใจ

“ลูกรัก! หนีไป!” มหาธนะร้องบอก

แต่กุมารไม่ยอม เขาคว้าไม้ที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นมา และวิ่งเข้าเข้าหาเสืออย่างกล้าหาญ เขาตะโกนข่มขวัญเสือ และใช้ไม้ตีเข้าที่หน้าของเสืออย่างแรง

เสือตกใจกับความกล้าหาญของกุมาร จึงปล่อยมหาธนะ และล่าถอยหนีไป

มหาธนะเข้ามากอดลูกชายด้วยความรักและความซาบซึ้ง “ลูกรัก เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก! เจ้าช่วยชีวิตพ่อไว้!”

“ท่านพ่อ ข้าเพียงแค่ทำหน้าที่ของลูก” กุมารตอบ

ทั้งสองพ่อลูกได้กลับบ้านด้วยกัน มารดาดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นสามีกลับมาอย่างปลอดภัย

หลังจากนั้น มหาธนะได้เล่าถึงความกล้าหาญและความกตัญญูของกุมารให้คนทั้งหมู่บ้านฟัง ทุกคนต่างก็ชื่นชมในความดีของกุมาร

กุมารได้เติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มผู้มีเกียรติ และเป็นที่รักของทุกคน เขาได้สอนให้ลูกหลานของตนเองตระหนักถึงความสำคัญของความกตัญญู และการเสียสละเพื่อคนที่รัก